wij vertrekken naar Kreta
‘Ik vertrek” naar Kreta, ons verhaal
In Nederland is het televisieprogramma “Ik vertrek” erg populair. Succesverhalen, maar ook teleurstellingen van Nederlanders die naar het buitenland vertrekken, worden door velen bekeken. Wij krijgen ook regelmatig de vraag: “Waarom zijn jullie naar Kreta vertrokken?” Het antwoord op deze vraag lees je hieronder in ons “Ik vertrek”-verhaal.
Verrassing
Veel mensen die op Kreta hun vakantie doorbrengen zijn vaak bijzonder verrast door de veelzijdigheid van het eiland: Kreta heeft alles: mooie, ongerepte natuur, bergen en hoogvlaktes, zee en meren met zoet water, pittoreske dorpjes en grote steden, simpele kamers te huur en luxueuze hotels, veel zonne-uren en soms heftige regenbuien.
En dan heb ik het nog niet gehad over de vriendelijke, gastvrije bevolking, het heerlijke, gezonde eten, de relaxte levensstijl en nog veel meer.
En met deze verrassing begon ook onze eerste kennismaking met Kreta.
Het begon met een vakantie naar Kreta.
Sinds 2000 komen we elk jaar naar Kreta om te genieten van een heerlijke ontspannen, maar ook sportieve vakantie. Op een gegeven moment kwamen we zelfs twee keer per jaar: drie weken in mei en zo lang mogelijk in september. En elke keer als we aankwamen op het vliegveld en we de warme Kretenzer lucht inademden, hadden we het gevoel dat we thuis kwamen. En elke keer als we weer terug naar Nederland gingen, viel het afscheid nemen zwaar.
We hebben onze kinderen een keer meegenomen naar Kreta toen we 25 jaar getrouwd waren en ook Arno’s ouders zijn een keer mee geweest. Wij wilden ze graag laten zien en beleven wat voor bijzonder eiland Kreta was.
Uitvalsbasis Georgioupolis
We waren elke vakantieperiode van ongeveer drie weken, de eerste dagen in Georgioupolis, een dorp in de provincie Apokoronas, in de prefectuur Chania. Hier huurden we al verschillende jaren dezelfde studio bij een lieve familie. Na de eerste dagen gingen we dan “op reis” over het eiland.
De laatste dagen verbleven we dan ook weer in “onze studio” in Georgioupolis. Tijdens onze “reis” gingen we ook altijd even een paar dagen naar Loutro, waar we bijzondere mensen hebben leren kennen. Zonder een verblijf in Loutro was onze vakantie niet compleet.
We hebben het hele eiland gezien, per bus, met een auto, op de brommer en ook vele kilometers te voet. Natuurlijk hebben we ook de toeristische trekpleisters bezocht. Het was in die tijd (2000-2009) nog niet zo druk als tegenwoordig. Sommige plekken bezoeken we nu nog steeds en andere plekken waren leuk voor een bezoekje.
Apokoronas
Vooral de provincie Apokoronas was bij ons favoriet. Hier is het groen. Er zijn riviertjes. Het Kournasmeer zit meestal vol water.
Er zijn nog veel authentieke dorpjes. De zee, de heuvels en bergen zijn vlakbij. Achter elke heuvel zie je iets anders. Ook de steden Chania en Rethymnon zijn snel bereikbaar en na een uurtje autorijden ben je aan de zuidkust.
wandelvakanties in Loutro
In 2006 en 2007 hebben we wandelvakanties georganiseerd aan de zuidkust in Loutro. De samenwerking met de eigenaren van de tavernes en de studio’s was erg goed en ook de wandelaars hebben genoten van de unieke Kretenzer gastvrijheid. We hebben toen al eens gedacht dat het ideaal zou zijn als je van zoiets je beroep kon maken en ook met Kretenzer-vrienden hebben we hierover gesproken. Maar daar bleef het bij.
Overname bedrijf in Zuid-Kreta
Tijdens de laatste dagen van onze vakantie in mei 2008 hoorden we dat een Nederlandse vrouw haar bedrijf met olijfolie en andere producten wilde beëindigen en dat zij op zoek was naar mensen die het wilden overnemen. Wij kenden deze vrouw en ook haar bedrijf hadden we al eens bezocht.
En toen begon het. Zou dat iets voor ons zijn? Zouden we dan op Kreta kunnen blijven? Zou je van zo’n bedrijf kunnen leven met 2 personen? Willen we aan de zuidoostkust van Kreta wonen en werken? Allemaal vragen die door ons hoofd spookten.
Tijdens onze vakantie in september hebben we de Nederlandse vrouw bezocht en ook haar bedrijf weer gezien. Tijdens een etentje heeft ze ons voldoende informatie gegeven om over na te denken. Toen we weer terug waren in Nederland, hebben we alles nog eens goed op een rijtje gezet en hebben we besloten om haar bedrijf niet over te nemen. We hadden er geen goed gevoel over.
Plannen om te vertrekken
In mei 2009 hebben we tijdens onze vakantie op Kreta bij veel Kretenzer vrienden en kennissen informatie gevraagd over de mogelijkheden om in de buurt van Georgioupolis te wonen en te werken. Ook mensen die hier al woonden en werkten hebben we het hemd van het lijf gevraagd.
We kwamen in contact met een manager van een klein hotel in Kavros en daar zouden we allebei kunnen gaan werken. Arno in de bediening en ik bij de receptie. Hoe geweldig was dit! En we zouden al per 1 juli kunnen beginnen.
Arno en ik waren in Nederland allebei werkloos: we waren te oude en te dure werknemers. Onze werkgevers gaven de voorkeur aan jongere, goedkopere collega’s met een tijdelijk contract. Dus we waren heel flexibel en konden gemakkelijk vertrekken naar Kreta. Onze kinderen waren volwassen en hadden hun eigen leven opgebouwd en wisten dat we een keer zouden vertrekken. Zij en wij wisten alleen nog niet wanneer.
ongelukje
Tijdens onze meivakantie hadden we genoeg stof tot nadenken en de vakantieweken vlogen voorbij. In de laatste week kreeg ik een klein ongelukje: ik brak mijn pols en deze ging in het gips. De komende 6 weken was ik “onthand” en daar ging mijn kans om op Kreta te gaan werken.
De vakantie was voorbij en toen we eind mei weer terug waren in Nederland, hebben we besloten dat Arno in juli in Kavros, bij Georgioupolis, zou gaan werken. Hij wilde dit erg graag en hij zou na drie maanden een goed beeld hebben van het werken en wonen op een plek waar anderen hun vakantie doorbrengen.
Ik zou thuisblijven en vooral onze dochter was heel blij dat ik niet meeging, want zij zou rond 1 juli haar eerste kindje krijgen. Ons eerste kleinkind.
Mijn pols was net uit het gips toen Arno eind juni op zijn motor vertrok naar Kreta. Hij wilde dit avontuur graag beleven en het voordeel was dat hij dan op Kreta een vervoersmiddel zou hebben.
Arno vertrekt op zijn motor naar Kreta
We zwaaiden ’s morgens in alle vroegte Arno uit en wachtten in spanning op zijn eerste ervaringen en op de komst van ons 1e kleinkind.
De motorreis verliep goed, alleen het weer werkte niet zo mee. Het regende bijna de hele dag dat hij door Duitsland reed. In Zwitserland vond hij met veel moeite een kamer om in te overnachten en de volgende dag kwam hij aan in Italië onder een stralende zon.
Ook de overtocht van Ancona naar Patras was regenachtig. De reis van Patras naar Piraeus was prima en ook de overtocht met de veerboot naar Kreta verliep zonder problemen.
Tijdens zijn reis naar Kreta heeft Arno zijn ervaringen opgeschreven en enkele foto’s gemaakt met een van de eerste mobiele telefoons. Daarom is de kwaliteit van de foto’s niet zo goed. Internet stond toen nog in zijn kinderschoenen en zowel op reis als op Kreta was het soms behelpen.
Werken in het toerisme
Op 1 juli begon Arno zijn baan in het hotel en het was duidelijk heel anders dan hij gedacht had. Lange werkdagen, hard werken, communicatiestoornissen door de vreemde taal, onregelmatige loonbetaling, andere werkcultuur, ander klimaat etc. Hij woonde in Georgioupolis, bij dezelfde vrienden bij wie we altijd de studio huurden. Zij hebben hem op moeilijke momenten gesteund en hem met goede adviezen geholpen.
De internetverbinding liet veel te wensen over, maar we hadden af en toe contact met Arno via Skype en bleven op de hoogte van Arno’s ervaringen. Naast de tegenvallers tijdens zijn werk had Arno ook genoeg positieve ervaringen en had hij geen argument om niet naar Kreta te emigreren. Dus namen wij het besluit om in februari 2010 te vertrekken naar Kreta.
Terug naar Nederland In oktober ging het hotel waar Arno werkte dicht en zat Arno’s job erop. Ik ben toen samen met onze zoon, onze dochter, haar man en haar 3 maanden oude zoontje naar Kreta gevlogen voor een korte vakantie en om Arno op te halen.
Dat was ook de eerste keer dat Arno zijn kleinzoon in zijn armen kon houden.
We hadden een heerlijke week, totdat het bericht kwam dat de bank, waar we onze rekeningen hadden, failliet werd verklaard. Arno had nog even het plan gehad om langer op Kreta te blijven, maar nu moest hij terug om samen met mij onze bankzaken te regelen.
voorbereidingen voor ons vertrek
Toen Arno op Kreta was, had ik onze emigratie al een beetje voorbereid en al veel abonnementen opgezegd, een to-do-lijst gemaakt en was ik al begonnen met het weggeven en verkopen van dingen die we niet zouden meenemen. We woonden in een groot huurhuis en onze zoon en zijn vriendin mochten daar nog een paar maanden blijven totdat ze naar hun koophuis zouden verhuizen.
Het waren hectische maanden, waarin veel geregeld moest worden. Ik heb elke week nog een dag op onze kleinzoon gepast. Nu kon het nog. En we hebben veel quality time met vrienden en familie doorgebracht.
spannend
Het is natuurlijk best spannend om naar het buitenland te vertrekken en je familie, vrienden en lieve kennissen achter te laten in Nederland. En dan komen de vragen: Wat doen jullie als het niet goed gaat? Komen jullie dan terug? Hoe gaat het daar als je ziek wordt? We hebben niet lang stilgestaan bij deze vragen. We zouden het wel zien en beleven.
1 maart 2010: aankomst op Kreta
Eind februari 2010 zijn we vertrokken met de meest belangrijke dingen in onze Renault Clio en op 1 maart kwamen we aan op Kreta.
hoe is het nu, 17 jaar later op Kreta?
We wonen nu alweer 17 jaar op dit mooie eiland en genieten nog elke dag. We hebben geen moment spijt gehad van ons besluit om hierheen te emigreren. Natuurlijk was het niet altijd rozengeur en maneschijn en hebben we behoorlijk wat strubbelingen gehad, maar we zijn er altijd wijzer uitgekomen en voelen ons tussen de lokale bevolking in het dorp Kournas helemaal thuis.
Veel mensen vragen ons of het leven op Kreta ons bevalt en hoe het nu eigenlijk is. Wij kunnen, na 17 jaar, alleen maar zeggen dat wij absoluut geen spijt hebben van onze beslissing om hier te gaan wonen en werken. Het bevalt ons prima.
Natuurlijk was het niet altijd rozengeur en maneschijn en hebben we behoorlijk wat strubbelingen gehad, maar we zijn er altijd wijzer uitgekomen. In de afgelopen jaren hebben we veel bereikt, hebben we ook de nodige problemen moeten oplossen en hebben we heel veel geleerd.
We hebben genoeg vrienden en kennissen. We genoten van ons werk in het toerisme en met onze (online) winkel Mandali. We zijn dol op onze 4 ezels en onze hond Ari. We gaan graag met natuurliefhebbers aan de wandel en we delen met plezier onze kennis over Kreta, haar mooie natuur en de kruiden.
We kijken terug op een periode waarin we hebben genoten, gejuicht en gelachen, maar we hebben ook wel gehuild en gebaald. We waren soms verdrietig, maar ook vaak heel gelukkig.
Natuurlijk missen we familie en vrienden die in Nederland wonen en soms zouden we willen dat we hen op hoogtijdagen even spontaan kunnen bezoeken. Of op moeilijke momenten even een troostbezoek brengen. Dit kan helaas niet, maar gelukkig hebben we tegenwoordig snel internet en kunnen we via allerlei socialemediakanalen toch contact hebben met onze dierbaren. En tijdens de echte bezoeken hier op Kreta en in Nederland genieten we van quality time met elkaar.
We hebben ons goed aangepast en het gaat ons goed. Kortom, wij voelen ons hier prima op onze plek tussen de lokale bevolking in het dorp Kournas.